Grupa mężczyzn, odsiadująca wyroki w rzymskim więzieniu o zaostrzonym rygorze bierze udział w przygotowaniach do wystawienia sztuki teatralnej. Ich przewodnikiem po świecie Williama Szekspira jest włoski reżyser Fabio Cavalli. Więźniowie skazani za handel narkotykami, zabójstwo, działalność w grupie przestępczej stają do walki nie tylko ze sztuką, ale również z własną przeszłością.

Tematy zawarte w dramacie Juliusz Cezar: przyjaźń, lojalność, wierność, zdrada, spisek, czy zabójstwo stają się wyjątkowo bliskie skazanym. Poprzez próby do spektaklu i zagłębianie się w tekst Szekspira, bohaterowie filmu odrywają samych siebie. Z każdym dniem coraz mocniej rozumieją to, co zrobili i za co zostali skazani. Zaczynają rozumieć zbrodnie, których się dopuścili. A tym samym zaczynają odczuwać wyrzuty sumienia.

Premiera spektaklu w więziennym teatrze, aplauz publiczności i powrót do więziennych cel sprawiają, że bohaterowie – więźniowie zaczynają  coraz mocniej odczuwać zamknięcie w świecie krat.

Obraz mistrzów włoskiej kinematografii Paola i Vittoria Tavianich, Cezar musi umrzeć –zdobył uznanie krytyków na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, gdzie zdobył statuetkę Złotego Niedźwiedzia.

Arcydzieło włoskiego kina w doskonały sposób analizuje i ukazuje publiczności psychikę przestępcy, dla którego więzienie nie jest utożsamiane z brakiem wolności do czasu, kiedy tak naprawdę nie zrozumieją czynów, jakich się dopuścili. Dopiero konfrontacja ze zbrodniami, za które zostali skazani sprawia, że pojawiają się u nich współczucie, wyrzuty sumienia i zrozumienie miejsca, w którym przebywają.

W obrazie stworzonym przez wspaniałych włoskich reżyserów, konfrontacja staje się możliwa dzięki sztuce Williama Szekspira. Odgrywanie ról jest nie tylko wystawieniem sztuki teatralnej, jest nie tylko zabiciem wolnego czasu, ale przede wszystkim stanowi możliwość analizy własnego zachowania, własnej przeszłości. Więźniowie – aktorzy utożsamiają się z odgrywanymi przez siebie postaciami,  zatracając granicę pomiędzy tym, co prawdziwe, a tym, co jest tylko treścią sztuki. Zabicie Cezara nie przynosi jednak wyzwolenia, a wręcz przeciwnie – sprawia, że kiedy milkną oklaski, gasną światła i kiedy zapada kurtyna bohaterowie czują się uwięzieni nie tylko w zakładzie karnym, ale przede wszystkim we własnej przeszłości. Wiedzą już, że cokolwiek zrobią, nigdy nie uda im się zapomnieć przestępczych czynów, jakich się dopuścili. I to właśnie staje się dla wielu z nich prawdziwym więzieniem.

Film psychologiczny, oparty na klasycznym dramacie Williama Szekspira wciąga, inspiruje do głębszych przemyśleń, zmusza do refleksji nad życiem, nad lojalnością, zdradą, wolnością, pragnieniem władzy. I przestrzega, że wyrzutów sumienia niczym nie można zagłuszyć – one zawsze powrócą.