Światła które nie gasnąKrystyna Feldman była aktorką bezkompromisową, niebanalną, z dystansem podchodzącą do świata i siebie samej. Aktorką niezwykle wyrazistą, mistrzynią ról drugoplanowych. Swoje całe dorosłe życie związała z teatrem – był nie tylko miejscem pracy, ale domem, w którym spełniała się na wielu płaszczyznach. Z teatrem też związała swoją powieść Światła, które nie gasną, odnalezioną już po śmierci aktorki.

Właściwie nie wiadomo, kiedy powstała powieść. Wydawcy – Teatr Nowy w Poznaniu, z którym aktorka była związana od roku 1983 oraz Wydawnictwo Miejskie Posnania, przypuszczają, że Krystyna Feldman rozpoczęła pisanie krótko po zakończeniu drugiej wojny światowej. Świadczą o tym ortografia oraz słownictwo uwiecznione w rękopisie. Bardzo prawdopodobne jest, że Światła, które nie gasną są owocem literackich inspiracji z czasów, kiedy aktorka pracowała w Katowicach i należała do klubu pisarzy.

Światła, które nie gasną to opowieść o powojennym teatrze i aktorach. Krystyna Feldman znała teatr i wszystkie jego słabości jak mało kto i tylko ona mogła napisać powieść odsłaniającą kulisy życia aktorów, reżyserów oraz ich wzajemnych relacji. To opowieść o próbach, spektaklach, premierach, ale również kostiumach, światłach, reflektorach, rekwizytach. To także historia życia aktorów – buntowników, plotkarzy, amantów i samotnych kobiet. A wszystko zostaje osadzone w powojennej codzienności, z którą zmagają się ludzie teatru – artyści.

Główną bohaterką powieści jest Marta, żona bohatera wojennego, który nie wrócił z linii frontu, matka kilkuletniej córki, niekochana, odrzucana i obrażana synowa. Tęsknota za mężem i stabilizacją, a także brak miłości i ciepła ze strony najbliższych powodują u kobiety narastającą frustrację i utratę woli życia. Chwile słabości wykorzystuje Roman Mrowiecki, przystojny aktor przyzwyczajony do hulaszczego trybu życia. Czy szalony, a jednocześnie pozbawiony środków do życia amant, naprawdę zakochał się w samotnej, zagubionej aktorce? Czy może prowadzi grę, w której najważniejsza staje się jego męska duma i chęć zdobywania?

Światła, które nie gasną to poetycka historia o miłości, smutku, przyjaźni, przywiązaniu, tęsknocie i oddaniu. To również, a może przede wszystkim, literacki wgląd w kulisy pracy w teatrze. A o teatrze nikt nie mówił tak pięknie i z tak dużym oddaniem jak aktorka Teatru Nowego w Poznaniu, Krystyna Feldman.